GEOGRAFSKI POLOŽAJ.
Bokokotorski zaliv (mne. Boko-Kotorski zaliv) je najveći zaliv Jadranskog mora i uvršten je među 25 najljepših zaliva na svijetu.
Zaljev ide 28 km u kopno. Ukupna površina zaljeva je 87,3 km2, dužina obale je 105,7 km, a ulaz je širok skoro 3 km. Salinitet vode je 28%.
Uvala je sa jugoistočne strane omeđena krečnjačkim masivima Lovćen (1749m) i sjeverozapadnim ograncima Orjena (1895m), Radostaka (1446m) i Dobroštice (1570m). Neposredno iznad grada Perasta i između ovih planina prostire se krečnjački masiv Kason (873m).
Na sjeverozapadnoj strani ulaza u zaljev nalazi se Vitaljinsko poluostrvo, a na jugoistoku još jedno poluostrvo Luštica. Ova dva poluostrva razdvaja Oštri moreuz. Unutar zaljeva nalaze se dva poluostrva Vrmačko i Devesinjsko, koja razdvajaju moreuz Verige.
Tesnaci Verige dijele Bokokotorski zaliv na dva vanjska zaliva, te Herceg-Novi (ili Topljanski) i Tivatski zaliv, te dva unutrašnja zaliva Risan i Kotor.
Dakle, Bokokotorski zaliv je formiran od 4 manja zaliva – Hercegnovskog, koji se nalazi između rtova Arza i Oštra, kao i ostrva Mamula. Iz Hercegnovskog zaliva, preko Kumborskog moreuza, ulazimo u Tivatski zaliv. Ovi zalivi su činili basen Bokokotorskog zaliva i povezani su sa druga dva zaliva – Kotorskim i Risanskim, sa najužim, ali najljepšim moreuzom Verige.
Dubina mora u Zalivu je zaista impresivna i varira od 20m (27,3 je prosjek) do 60m (na najdubljoj tački u moreuzu Verige), što omogućava džinovskim kruzerima da slobodno ulaze u zaliv sve do grada Kotora.
Boku krasi sedam različitih ostrva, a to su: Mamula (Lastavica), Gospa od Škrpjela, Sveti Đorđe, Sveti Marko, Milosrđe, Cvjetno ostrvo i Mala Gospa.
Duž obale je niz malih gradova i sela o kojima bi svaki lokalni ribar mogao ispričati poneku zanimljivu priču.
PRIRODNE VRIJEDNOSTI
Područje Bokokotorskog zaliva, posmatrano kao geomorfološka i biljno-geografska cjelina, veoma je bogato prirodom, što sa posebnim karakteristikama čini neobičan kontrast reljefa, ostataka tektonskih poremećaja, krečnjačkih površina, kao i listopadne vegetacije u priobalju.
S obzirom na to da se prostire između Jadranskog mora i kraškog zaleđa, područje Boke Kotorske je pod uticajem mediteranske i planinske klime, koje, kada se pomiješaju, formiraju posebnu vrstu submediteranske klime, prilično specifične, za razliku od ostatka obale.
Sa ovom vrstom klime, prosječna temperatura zraka u januaru iznosi 7 stepeni, au julu oko 23 stepena Celzijusa.
Tako je za Boku karakteristično rano proljeće, kada su sve okolne planine pod snijegom, na obali Mediterana cvjetaju biljke i drveće. Zimi se može uživati iu sunčanim danima na obali, dok se u planinskom području stiže za manje od sat vremena.
Ljeta su u ovom kraju prijatna sa više kišnih dana nego na ostatku crnogorskog primorja, što se ogleda u bujnoj vegetaciji.
U Zaljevu ima najviše kišnih dana u kasnu jesen i djelimično tokom zime, posebno u unutrašnjosti zaljeva, gdje visoke planine prekrivaju put oblacima koji dolaze sa juga i donose kišu.
Često, zimi, kiša ne prestaje nedeljama, ponekad čak i mesecima.
