Grad Žabljak se nalazi na sjeverozapadu Crne Gore, u srcu durmitorske regije, na nadmorskoj visini od 1450 metara i najviše je urbano naselje na Balkanu.
Nalazi se u podnožju Durmitora i okružena je sa 22 planinska vrha preko 2200 metara, sa 18 planinskih jezera i kanjonom Tare, najdubljim u Evropi. Žabljak sa obližnjim planinskim selima ima oko 4500 stanovnika. Popularno je turističko mjesto za uživanje u zimskim sportovima poput skijanja i snowboarda.
Crna Gora je 1991. godine proglašena za prvu ekološku državu u svijetu, a Žabljak je izabran za njenu ekološku prijestonicu.
NAME
Prvo ime grada Žabljaka bilo je „Varezina voda“, vjerovatno zbog jakih izvora pitke vode, oko kojih su nastala sela. Kasnije su ga nazvali gostionici („Hanovi“ ili izvorno „Anovi“), iz osmanskog perioda, koji su služili za sklonište putnika i njihovih karavana.
Današnji naziv Žabljak ozvaničava se 1870. godine. Istog dana kada je počela izgradnja crkava, škola i kapetanskog doma. U ratnim danima stari objekti su potpuno uništeni.
DURMITOR
Godine 1952. Durmitor sa svojom površinom od 39.000 ha proglašen je nacionalnim parkom, a od 1980. godine zvanično je na listi UNESCO-ove svjetske prirodne i kulturne baštine. Njegov najviši vrh je Bobotov kuk sa nadmorskom visinom od 2.525 m, što ga čini najvišim vrhom Crne Gore.
Durmitor krasi 18 glacijalnih jezera zvanih „planinske oči“. Na ovom području se nalazi i kanjon rijeke Tare, čija visina iznosi 1.600 m iznad nivoa rijeke, što ga čini najvećim u Evropi. Uključuje 1.500 vrsta biljaka i 130 vrsta ptica. Kanjon je proglašen Svjetskim ekološkim rezervatom.
Na Durmitoru je zastupljena raznovrsnost flore i faune, sa mnogo endemskih i reliktnih vrsta. Fauna je uglavnom planinskog i visokoplaninskog tipa. Područje parka obiluje 130 vrsta ptica, 1325 vrsta biljaka, 122 su endemske i 150 ljekovite, dok je 40 vrsta gljiva jestivo. Brojni su lokaliteti kulturne baštine: nekropole, grčka i rimska groblja, crkve i nadgrobni spomenici, kao i tradicionalna arhitektura (pašnjaci i pastirske kolibe, mlinovi).
GORSKE OČI
Gledajući šaroliku panoramu durmitorskog kraja, čovjek ne može pobjeći od razmišljanja o nastanku ovog dramatičnog pejzaža i uticaju moćnih prirodnih sila koje su učestvovale u njegovom stvaranju. Posebnost njegovih bistrih, zeleno-plavih nijansi jezera, kao što je neizbježna u svoj svojoj impresivnosti, mir i tišina ulaze u prostor kojim dominiraju stenovite litice, oštra skretanja prema nebeskim vrhovima, klisurama, kanjonima, livadama i pašnjacima.
Osnovu za naučno istraživanje durmitorskih jezera srpski geograf i etnolog Jovan Cvijić doneo je daleke 1899. godine. U velikoj meri, prema njegovim rečima, jezera na Durmitoru su prepoznatljiv element ove planine, jer nigde na tako malom prostoru nećete naići na toliki broj jezera. Svako od tih jezera, koje je ovaj veliki naučnik nazvao planinskim očima, ima svoj identitet, različit po poreklu, veličini, količini vode u obliku i lepoti pejzaža koji ih okružuje.
Svako Durmitorsko jezero se smatra „okom zemlje“, a zajedno čine PLANINSKO OČI. Gledajući u njih, mjerimo dubinu naše duše.
U okolini Durmitora nalazi se 18 jezera, a neka od njih su Vražijelake, Riblje jezero, Modro jezero, Zminje jezero i druga.
Na tri kilometra jugozapadno od Žabljaka, povezano asfaltnim putem, nalazi se najveće i najpoznatije Durmitorsko jezero – Crno jezero.
